Swimming to Manhattan Competition: Jury Report

12 visionary plans for the Upper Bay of New York

Jury rapport: Amsterdam Academy of Architecture and ARCAM (Architecture Center of Amsterdam)

The Winter term for the thirdyear students of the Academy of Architecture in Amsterdam has been organised as a competition: with competing teams, a critical jury and an actual prize. In two intensive weeks, interdisciplinary (A, U and L) teams consisting of at least three and a maximum of five persons worked on intelligent and imaginative perspectives on a current design assignment. This bay, which is connected to the ocean, has been in the spotlight since ‘Katharina’. Various plans have been devised, among which the plan to supply the bay with a storm-surge barrier, and multiple plans have already been made for various parts of the coastal area surrounding the bay. In all of these design plans, protection against the rising water levels is playing a key role. The assignment for the winter term concerns the bay itself, the water. The Upper Bay is to become a large recreational area, bordering directly on Down Town Manhattan. The Upper Bay is to become a second Central Park.

In designing this vision for the future, the following questions should be answered: what will this new recreational area look like? How will the area be unlocked? What will happen? How will this new “water park” relate to all the existing developments? What will the intervention produce? In addition, the development of the new park may be linked to other current problems such as energy extraction, food production and coastal protection. The participating teams were supported by various consultants (all of whom are experts in the field) that may be seen during the course of the project. Luc Vrolijks,(Urban Progress) Thomas Oles (lector Living Landscape AvB), Lodewijk van Nieuwenhuijze (H+N+S), John Lonsdale (Achitect), Ronald Rietveld (landscape Architect) en Jeroen Aerts (VU Risk insurance and watermanegment). Judging by Aart Oxenaar, Machiel Spaan, Marieke Timmermans, Rogier van de Berg en Cees van der Veeken (Lola Landscape Architects).

De jury is onder de indruk van de kwaliteit en de verscheidenheid van de ingezonden plannen. De 12 plannen tonen een breed scale aan toekomst perspectieven voor de Upper Bay. Bij de jurerng is ieder plan vanuit het eigen perspectief beoordeeld. De plannen zijn in drie catergorieen te verdelen: programatische voorstellen voor het nieuwe waterpark van New York, waterstaatkundige voorstellen waarbij de bescherming tegen het water vooropstaat en dynamische voorstellen waarin het water wordt gebruikt als catalysator voor nieuwe ontwikkelingen.

De eerste categorie zijn de plannen die de UpperBay laten zien als de potentiele nieuwe ‘buitenruimte’ van New York. Bij deze voorstellen wordt de Upperbay geprogrammeerd met nieuwe functies. De interventies in ‘a plan for a selfconscouis New York City’ bestaan uit indrukwekkende lange self suported carbon fibre data-poles. Met deze interventies willen de makers bewustzijn creeeren voor de waterproblematiek, maar ook een nieuwe identiteit geven aan de Upperbay als het betekenisvolle hart van New York. Het plan ‘Harvest Moon’ gebruikt de Upper Bay als experimenteerveld voor ‘seafarming’. Op cirkelvormige drijvende eilanden van hergebruikte petflessen kunnen verschillende watergewassen gekweekt en geoogst worden. In ‘ Time to Waste’ wordt de Upper Bay de plek voor een nieuwe voor iedereen zichtbare afvalverwerkingsmachine middel op het water. Het afval verdwijnt niet naar vuilstortplaatsen ver buiten New York, maar wordt middel in de stad op een milieuvriendelijke wijze verwerkt tot energie. Tenslotte wordt in het plan ‘reflecting New York’ de Upper Bay geexploiteerd als een veelzijdig blauw park. De gehele waterzone wordt verdeeld in een mozaiek die langzaamaan ingevuld kan worden met allerlei wateraktiviteiten als aquaria, visvijvers, urban farming en drijvende akkers. De makers van dit plan hebben niet alleen nagedacht over het mogelijke gebruik van het water, maar leveren ook een structuur die aantakt op de bestaande context en infrastuktuur van New York.

De tweede categorie plannen maakt met hollandse ingenieurkunst een einde aan de dreiging van het water.

Het plan ‘The Big Apple’  bestaat uit een vernuftig drijvend apparaat dat bij ‘rustig water’ een verborgen drijvend park in de Upper Bay omsluit. Bij gevaar kunnen vier grote drijvende caissons de baai afsluiten tegen het hoge water.

Ook in ‘Tides Square’  is een vernuftige watermachine ontworpen. De cirkelvormige drijvende constructie beweegt op en neer met de getijden en de stromingen in de Upper Bay. De constructie bevat recreatieve voorzieningen en zorgt dagelijks voor spectaculaire beelden in de Upper Bay. Bij springtij dient de constructie als ‘stop’ onder de Verrazano bridge. Het plan ‘Angst’ kan gezien kan worden als een apocalyptisch filmscenario. New York zal verzwolgen worden door het water. Grote bolvormige drijvende bouwwerken liggen klaar om de New Yorker te redden. Moderne ‘arken van Noach’ die de bewoners naar hogere droge gronden brengen. In ‘New York cannot afford to focus on leisure’ wordt een stormvloedkering gemaakt die een belangrijke verbinding tussen bestaande boroughs vormt. Op het water zelf is de stormvloedkering een catalysator voor allerlei nieuwe ontwikkelingen. Op deze manier ontstaat een zesde borough, een nieuwe waterstad die New York nieuwe ruimte geeft om te groeien.

De derde categorie plannen laten het water toe en zetten het water in als ontwikkelstrategie. Het water wordt hier niet meer als vijand gezien maar als een middel om de stad te transformeren. In ‘New York Upper Bay welcomes de water’ wordt een nieuw eiland gemaakt onderin de Upperbay. Het eiland biedt bescherming tegen hoog water en laat nieuwe stedelijke ontwikkelingen toe aan alle waterranden van de Baai. Ook in het plan ‘Deltapolis’ worden nieuwe eilanden in de Upperbay voorgesteld. Het plan streeft een nieuwe ecologische landschap na, waarin vele grote en kleine watergerelateerde aktiviteiten een plek kunnen krijgen. ‘Drag ’n Drop’ komt met een relatief eenvoudige oplossing om het urgente probleem van vervuil slib op te lossen. Middels een slimme strategie worden op afstand van de bestaande waterrand met het slib nieuwe eilanden gemaakt. Hierdoor ontstaat er een interessante tussenzone waar vele nieuwe watergerelateerde ontwikkelingen mogelijk zijn. Het plan ‘Red Point Park’ kiest ook voor een nieuwe ontwikkeling waarbij het water centraal staat. Het plan laat een nieuwe manier zien waarop havenfrontontwikkelingen tot stand kunnen komen. Er worden  nieuwe ontspannen zones (red point parks) tussen stad en water gemaakt waarin de dynamiek van de nieuwe delta wordt opgenomen. In deze zone ontstaan verschillende natuurlijke oevers waar allerlei nieuwe ontwikkelingen toegelaten worden.

De jury is het meest onder de indruk van de plannen uit de eerste en de  derde categorie. Deze plannen laten nieuwe kansen zien voor het waterlandschap en nieuwe potenties voor de Upper Bay. Het zijn integrale benaderingen waar landschap, bebouwing en infrastuctuur elkaar op een nieuwe manier versterken. Er ontstaan nieuwe dynamische landschappen die de Upperbay én New York het water teruggeven en tot een integraal onderdeel van de stad maken.

Er zijn vijf plannen genomineerd: Red Point Park, Drag ’n drop, Harvest room, Reflecting New York, New York cannot afford a leisure park. Deze vijf plannen tonen allemaal op een eigen manier de nieuwe kansen voor de Upper Bay en Manhatten. Deze vijf plannen zijn allemaal meer dan een enkelvoudige of autonome ingreep. Het zijn plannen die landschaps-, stads- en infrastructuurontwikkeling met elkaar in verband brengen.

‘Drag ’n drop’ heeft een eervolle vermelding gekregen. Het plan is realistisch en niet pretentieus. Het is een strategie die voor de hele Upper Bay zou kunnen gaan werken. Een tweede eervolle vermelding is voor het plan ‘Reflecting New York”. Het waterpark  voor de stad toont een nieuw nog niet bestaand waterpark concept. Het plan legt op een aantrekkelijke wijze de potenties van de Upper Bay bloot.

Het plan ‘Red Point Park’ verdient de eerste prijs. Er is grote waardering voor de nieuwe delta. Red Point Park breekt met de traditie van ‘form follows finance’. De strategie legt de nadruk op schoon en dynamisch water zelf in plaats van op de economische ontwikkeling van het waterfront. Het plan toont een overtuigende ontwikkelings strategie voor het water en de waterranden en weet deze op een pakkende wijze over het voetlicht te brengen.

Machiel Spaan, hoofdocent Architectuur AvB

Marieke Timmermans, hoofdocent Landschapsarchitectuur AvB

Aart Oxenaar, directeur Academie van Bouwkunst Amsterdam

Cees van der Veeken, directeur ARCAM

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: